W 2000 r. waszyngtońska Biblioteka Kongresu powołała National Recording Registry – rejestr płyt chronionych ustawą National Recording Preservation Act. Jego celem jest „przechowywanie i zbieranie nagrań i kolekcji nagrań, które są kulturowo, historycznie i estetycznie istotne oraz / lub takich, które krzewią lub odzwierciedlają życie w Stanach Zjednoczonych”. W 2002 r. rozpoczęto pierwszą selekcję. Przez pierwsze 4 lata do NRR trafiło zaledwie 50 nagrań. Począwszy od 2006 r. co rok wprowadza się 25 nowych. W tym roku będzie ich więc raptem 475, a pośród nich… Master of Puppets Metalliki. Wraz z nimi zaszczytu dostąpi także Carlos Santana i jego album Abraxas z 1970 r, tudzież Billy Joel i jego singiel „Piano Man” (pełna lista nowych nagrań TUTAJ).

biblioteka kongresu usa

Jak napisano w uzasadnieniu:

3. wydawnictwo zespołu Metallica ukazuje odchodzenie tej grupy od thrash-metalowej historii i reputacji na rzecz eksploracji nowych koncepcji. Thrash, jako reakcja przeciwko muzyce pop-metalowej we wczesnych latach ’80., celował w odrodzenie muzyki metalowej poprzez nacisk na szybkość i agresję. Dla przykładu utwór „Battery” na tym albumie – z galopującymi akordami gitarzysty Jamesa Hetfielda, perkusją Larsa Ulricha niczym karabin maszynowy oraz oślepiającymi, tappowanymi partiami prowadzącymi Kirka Hammetta – to najbardziej porywający przykład tego podgatunku, jaki tylko można znaleźć, zaś zaprezentowane na nim techniczne zdolności zapierają dech w piersiach. Jednakże, inne utwory na płycie wyłamują się thrashowej ortodoksji. Czyste partie basowe, narastające brzmienia i delikatne harmonie Cliffa Burtona, np. w „Orion”, sprawiają, że wyróżnia się on na tle standardowych utworów metalowych. Utwór tytułowy bez niespodzianki rozpoczyna się czystą potęgą akordów i chwytliwym riffem, lecz w połowie utworu tempo zwalnia, a czyste, narastające progresje, którym towarzyszą brzmienia podobne do skrzypiec, wprowadzają partię prowadzącą Hetfielda utrzymaną w tempie średnim; zawiera ona tapping, sweep picking oraz inne techniki gitary metalowej. Basista i tekściarz Black Sabbath, Geezer Butler, stwierdził, że wydawnictwa z lat ’80. „przywróciły ducha Black Sabbath” i – jak podkreślił później – „jeśli my to zaczęliśmy, to Metallica wynalazło to na nowo.”

Pionierzy thrashu tym samym dołączą m.in. do Thomasa Edisona, Franklina Roosevelta, Abbotta i Costello, Lesa Paula, Elvisa Presleya, Franka Sinatry, Raya Charlesa, Boba Dylana, Martina Luthera Kinga, The Beatles, Johnny’ego Casha, Bruce’a Springsteena, Stevie’ego Wondera, Freda Astaire’a, Jamesa Browna, The Velvet Underground, The Who, Michael’a Jacksona, Winstona Churchilla, Neila Amstronga, The Rolling Stones, The Doors i in. absolutnych klasyków, jeśli o historię i muzykę amerykańską chodzi.

Z bardziej nowoczesnych brzmień dotychczas wprowadzono dosłownie kilku artystów. Public Enemy, Nirvana, Sonic Youth, 2Pac i Radiohead to w zasadzie wszyscy popularni / alternatywni wykonawcy, którzy wyróżniają się na tym tle ze swoimi największymi dziełami wydanymi po 1990 r. Pełną listę chronionych przez Bibliotekę Kongresu nagrań znajdziecie TUTAJ.

Napisz, co o tym myślisz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *